کتاب پیش رو دو نمایشنامه را به قلم محمد چرم‌شیر در خود جا داده است. این دو نمایشنامه بر پایه‌ی قصه‌های کهن چینی و آذری بازآفرینی شده‌اند. درخت اقیانوس با ظهور میمونی اسطوره‌ای از دل کوه درخت‌های بادام تلخ آغاز می‌شود، درحالی‌که سرنوشت در قامت پیرزنی کنار چرخ ریسندگی در صحنه خودنمایی می‌کند و روایت را پیش می‌برد. سرگذشت شاه‌میمون، جنگ‌هایی که رخ می‌دهد، مرگ شاه‌میمون و میراثش برای شاهزادگان در میان صحنه‌هایی از جنگل و دریا و دوزخ و... به تصویر کشیده می‌شود. آروم آروم قدم بردار در سرزمینی جریان دارد که سردارش برای نجات مردم بهایی سنگین می‌پردازد و مخاطب در آن مدام مرز میان رویا و کابوس را در دل عشق، مرگ، تقدیر و خشونت، می‌پیماید.
بخشی از کتاب:
تیری که از کمون رها می‌شه فقط و فقط به مهارت تیراندزاش مربوط می‌شه. تیراندازه که با مهارتش تیرو به هدف می‌شونه یا خطا می‌کنه. تیر فقط کارش اینه که یا مرگو همراه خودش بِبَره یا زندگی رو. اما معنی‌اش این نیست که با خودش آرزوی به هدف نشستن یا امید خطا رفتنو نداشته باشه. من یه تیر سالخورده و پیرم. هزاران بار به هدف نشسته‌م و هزاران بار به خطا رفته‌م. توی این هزاران هزار بار، شده که واقعاً دلم نخواد به هدف بخورم، همون‌طور که بارها و بارها شده که دلم خواسته، اتفاقاً، به هدف بخورم… این بار یکی از همون دفعه‌هاست که دلم نمی‌خواد به هدف بخورم. اما من تیری‌ام که شاهزاده «تیان» اونو پرتاب کرده. شاهزاده «تیان» تیرانداز ماهریه. پس من الان روی دوش‌های خودم مرگو می‌برم… کاش به خطا می‌رفتم.
