مواعظ البهجه بیانات و موعظههای اخلاقی آیتالله بهجت موعظه که به معنای پند دادن، اندرز دادن، نصیحت کردن و راهنمایی کردن است، برای همه انسانها لازم و ضروری است. یکی از نکات مهم دربارهی موعظه، آن است که از دیدگاه قرآنی موعظه تنها از جانب کسی بجا و شایسته است که اهل حکمت باشد. به تصریح بسیاری از بزرگان و طبق تجربهی بسیاری از مؤمنان، آیتالله العظمی بهجت(ق) یکی از حکیمان دوران بود. روشن بود که هر سخن ایشان، دوای دردی بود و چارهی مشکلی. از این رو بود که بزرگانی همچون علامه محمد تقی جعفری(ره) به آقازادهی ایشان توصیه کرده بودند که هرچه از ایشان میشنوید بنویسید، حتی شوخیهای ایشان را. معنای این توصیه آن بود که حتی حر فهای ساده و شوخی ایشان نیز، موعظه و حکمت است. آیت الله بهجت(ره) که خود را با حکمت نازلهی قرآنی و دستورات عترت تربیت کرده بود، میفرمود: هر کاری ما کردیم شما هم بکنید و هر کاری نکردیم شما هم نکنید. آیت الله بهجت(ره) در میانهی دروس فقه و اصول، و در گفت و گوهای غیر رسمی خود مطالب مهم و بلند معنوی را ارائه میکردند. همین بیانات که به صورت پراکنده از جانب ایشان طرح گردیده، مجموعهی گرانسنگی را فراهم میآورد که میتوان آن را همچون کتاب اخلاقی دانست که در اتقان و اعتبار آن جای شبهه و تردیدی وجود ندارد. مؤسسهی تنظیم و نشر آثار معظم له بر آن شد تا این مطالب را در قالب کتابی با عنوان مواعظ البهجه ارائه کند، و آن را در اختیار مشتاقان فراوانی دهد که پیگیر نظرات و دیدگاههای اخلاقی آن بزرگوار هستند. با جمعآوری و تنظیم و تبویب بیانات آن عزیز سفر کرده، مجموعهی پیش روی خوانندگان شکل گرفت. مطالب این مجموعه برگرفته از سخنان آیت الله بهجت(ره) است که در مسیر رفت و آمد به مسجد و حرم، و یا در جلسات درس فقه و اصول و یا در پاسخ سؤالکنندهای، از ایشان شنیده شده است. لازم به ذکر است که مطالب این مجموعه کاملا مستند است، و برخی از آنها دارای مستند مکتوب و یا صوتی است، و موارد نقل شده نیز مستند به شاگردان و عالمانی است که مورد وثوق بوده و هستند. مواعظ البهجه با حذف مکررات و تنظیم و ویرایش، در اختیار علاقمندان قرار گرفته، و در مواردی نیز شرح مختصری ارائه شده تا برای همهی سطوح مخاطبین قابل استفاده باشد. سخن آخر اینکه امید داریم عرضهی این مواعظ البهجه مقدمهای باشد برای اینکه پژوهشگران و کارشناسان با تحقیق و تدقیق در بیانات آیت الله بهجت(ره) مکتب تربیتی ایشان را استخراج کرده، و عناصر و مقومات آن برای علاقمندان تبیین کنند. ایشان هیچ گاه مجلس مستقلی برای بیانات اخلاقی و عرفانی نداشتند، و از این کار نیز به شدت اجتناب داشتند. حتی وقتی برخی از علماء و بزرگان و مدیران حوزه از امام خمینی(ره) در زمینهی مباحث اخلاقی در حوزه استمداد کرده بودند، ایشان آیت الله بهجت(ره) را معرفی کرده بودند، و فرموده بودند: از ایشان بخواهید و اصرار کنید که در حوزه، درس اخلاق داشته باشند.
