آن دختر درست همان چیزی است که آن پسر تمام عمر خود را صرف شکارش کرده است. و آن پسر درست همان چیزی است که آن دختر در تمام زندگی خود به آن وانمود کرده است. تنها آنان که خارق‌العاده‌اند شایسته‌ی زندگی در سرزمین اِلیا هستند؛ استثنایی‌ها، صاحبان توانایی‌های مختلف، برگزیدگان. توانایی‌هایی که برگزیدگان ده‌ها سال در اختیار داشته‌اند هدیه‌ای پربها از سوی طاعون بوده است؛ البته همه هم به آن اندازه خوش‌اقبال نبوده‌اند که هم از بیماری جان سالم به در ببرند و هم پاداش بقای خود را دریافت کنند. آنان که عادی به دنیا آمده‌اند چیزی فراتر از آن هم نیستند؛ عادی‌اند. و زمانی‌که پادشاه برای حفظ خلوص جامعه‌ی برگزیدگانش فرمان تبعید عادی‌ها را داد، ناگهان ناتوانی به جرمی بدل شد؛ جرمی که پِیدِن گرِی به‌واسطه‌ی بازی سرنوشت مرتکب آن شد و برای بقا، به ناچار به دزدی روی آورد. زنده‌ماندن فردی عادی در منطقه‌ی زاغه‌نشین کار ساده‌ای نیست و پِیدِن این را بهتر از هر کسی می‌داند. او که از کودکی آموزش‌های پدرش را دیده تا موشکافانه به اطرافش توجه نشان دهد و نکته‌سنج باشد، حالا توانسته در هیاهوی شهر نقاب غیب‌گو بر چهره بزند و در حد توانش به بهترین نحو ممکن هم‌رنگ جامعه‌ی برگزیدگان شود تا هم جان خود را حفظ کند و هم سایه‌ی دردسر از سرش دور بماند… اما انجام این کار در حرف ساده است و در عمل پر از سختی. وقتی پِیدِن بی‌خبر جان یکی از شاهزادگان اِلیا را نجات می‌دهد، ناگهان خود را در دل مسابقات پاکسازی می‌یابد؛ رقابتی بی‌رحمانه که تنها با هدف به‌نمایش‌گذاشتن توانایی‌های برگزیدگان برگزار می‌شود، همان چیزی که پِیدِن کاملا از آن بی‌بهره است. اگر این آزمون‌ها و حریفان پِیدِن را به کام مرگ نکشانند، همان شاهزاده‌ای که دلش را لرزانده بی‌شک او را خواهد کشت… اگر روزی به این حقیقت پِی ببرد که پِیدِن کسی نیست جز دختری کاملا عادی.
