نمونهی بارز پيوند هنر و فلسفه را در فرشهای دستباف روستایی و ايلاتی و يا شهری ايران
میتوان جستوجو كرد. هنرمند فرشباف ايرانی علاوه برخلق زيبایی، طبيعت و اطراف خود را
در طرحها و رنگهای فرش بيان میكند و در حقيقت فرش او بيانگر نوع زندگی و دريافت او
از جهان (ديد فلسفي او) است.در دوران اسلامی بسیاری از فعالیتهای سیاسی، هنری و فرهنگی و حتی اقتصادی ایرانیان
تحت نفوذ دین جدید قرار گرفت اما تمامی هنرهای گذشته کم و بیش متحوَل شد و مطابق
دوران جدید اسلامی پیشرفت کرد بهویژه هنر قالیبافی.
در مورد فرش در قرآنکریم نیز در سورهی (55 الرحمان) آیهی 76 “عبقری” به معنای فرش
و زیرانداز در بارهی بهشتیان آمده است: “بر بالشهای سبز و فرشهای نیکو تکیه میزنند.”