من عاشق سوال ها هستم. وقتی جوان تر بودم نمی دانستم سوال ها واقعا چقدر قدرتمند بودند، بویژه وقتی در زمان درست از افراد درست پرسیده می شدند. اما با گذشت سال ها، هر چه بیشتر از من خودم فاصله گرفتم، بیشتر توانستم به عضلات پرسیدن سوالاتم انعطاف دهم، و هر چه بیشتر شهامت به کار بستن پاسخ ها را پیدا کردم. برای هر کسی که بخشی از داستان مرا می داند- حتی به اندازۀ مطلب پشت جلد این کتاب- باید بگویم، طی این سال ها دو سوال به شکل اجتناب ناپذیری زنگی را در ذهنم به صدا درآورد: «چه کار می کنی؟» و «چطور این کار را انجام می دهی؟» در بیست و هشت سالگی، که برای اولین بار پدر (و البته خیلی زود مجرد) شدم، به درستی تشخیص دادم که این دو سوال را از یک کارگزار بورس اهل سانفرانسیسکو به نام باب بریجز بپرسم. این مرد مرا نمی شناخت، اما با اشتیاق به من اجازه داد برایش یک فنجان قهوه بخرم و دو سوالم را از او بپرسم. و او گامی فراتر نهاد و مرا با کسانی که می شناخت آشنا کرد، که آنها نیز به نوبۀ خود درهایی را به رویم گشودند که به شغلی رو به رونق در وال استریت منتهی شد. همۀ این فراز و نشیب ها پس از آشنایی با باب بریج رخ داد که هرگز دین خود را برای قدردانی از کمک های او فراموش نمی کنم- حتی در سخت ترین روزهایی که من و پسر نوپایم کریستوفر جی آر، بی خانمان شده بودیم و همزمان به طور تمام وقت برای راه اندازی کسب و کارم تلاش می کردم. در آن زمان هرگز امکانی وجود نداشت که بتوانم در مقابل محبت های باب خدمت کوچکی برایش انجام دهم، اما با خودم عهد کردم در آینده برایش جبران کنم- با ارائۀ مسیر معناداری برگرفته از درس های زندگی ام به هر کسی که آن را بخواهد. باید بگویم همچنان که شما را به خواندن این کتاب دعوت می کنم و به مطالب ارائه شده در آن اشاره می کنم، می خواهم بدانید که در اینجا از شما و سوالاتتان استقبال می شود. فکر می کنم همین حالا سوالاتی برایتان پیش آمده باشد؛ احتمالا می پرسید، از کجا بدانم این همان کتابی است که نیاز دارم؟ انتظار دارم چه چیزی از آن به دست آورم؟ و همچنین با خودتان فکر خواهید کرد- چرا کریس گاردنر نمی تواند واژۀ خوشبختی را به درستی بنویسد؟
