سووشون، نخستین رمان پارسی به قلم زنی ایرانی، نهتنها نقطهی عطفی در ادبیات داستانی ایران، بلکه پژواکی است از رنج و مقاومت در دل تاریخی پرآشوب. سیمین دانشور در این اثر جاودانه، با نگاهی ژرف و زبانی سرشار از ظرافت، تصویری روشن و انسانی از جامعهی ایران در دوران اشغال متفقین ترسیم میکند. دورانی که در آن، نبرد میان شرافت و مصلحت، میان آزادگی و تسلیم، هر روز در خانه و خیابان تکرار میشد. راوی این رمان، زری، زنی است میان دغدغههای مادری، مسئولیتهای اجتماعی و بحرانهای شخصی که صدای او بدل به صدای نسلی از زنان شد که تا پیش از آن، در ادبیات ایران کمتر شنیده میشد. سووشون هم قصه است، هم تاریخ، هم سوگنامهای بر یک ملت، نامش از آیین سوگ سیاوش میآید و خود نیز مرثیهای است برای حقیقتی که در هیاهوی سیاست و قدرت، بیصدا قربانی میشود. در زمانهای که بسیاری زبان در کام فرو برده بودند، دانشور با سووشون، از عشق، از ایستادگی، و از زخمهای نگفتهی یک ملت سخن گفت؛ و همین است که این رمان را تا امروز، زنده و تاثیرگذار نگه داشته است.
